اثر هشت هفته تمرین هوازی تداومی بر پاسخ بزاقی لاکتات و کورتیزول به آزمون پله کوئینز در پسران نوجوان چاق و با وزن طبیعی
کد مقاله : 1023-5THPECONF
نویسندگان
خلیل اله مُنیخ *1، فرامرز یزدانی2، رئوف نگارش1
1گروه آموزشی تربیت بدنی، دانشگاه فرهنگیان، صندوق پستی 889-14665 تهران، ایران
2گروه آموزشی تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه آزاد، واحد شاهین دژ، ایران
چکیده مقاله
شواهد درباره تغییر پاسخ بزاقی لاکتات و کورتیزول به یک محرک استاندارد پس از یک دوره تمرین هوازی در نوجوانان با وزن‌های مختلف محدود است. هدف، بررسی اثر هشت هفته تمرین هوازی تداومی بر این پاسخ‌ها در پسران نوجوان چاق و با وزن طبیعی بود. در این مطالعه نیمه‌تجربی ۳۲ پسر ۱۴ تا ۱۶ ساله ابتدا بر پایه وضعیت وزن (BMI برای سن، مرجع WHO) طبقه‌بندی و سپس به‌صورت تصادفی در چهار گروه ۸ نفره (تمرین-طبیعی، کنترل-طبیعی، تمرین-چاق، کنترل-چاق) قرار گرفتند. گروه‌های تمرین سه جلسه در هفته، ۳۰ تا ۴۵ دقیقه با شدت ۵۰ تا ۵۵ درصد ذخیره ضربان قلب دویدند. نمونه بزاق ۵ دقیقه پیش و ۲۰ دقیقه پس از آزمون پله کوئینز گرفته شد. داده‌ها با ANCOVA دوعاملی (تمرین × وضعیت وزن) و پیش‌آزمون به‌عنوان کوواریت تحلیل شد. پس از تعدیل پیش‌آزمون، تمرین لاکتات بزاقی (اختلاف تعدیل‌شده ‎−0.71 mg/dL؛ F(1,27)=11.32، p=0.002، ηp²=0.30) و کورتیزول بزاقی (‎−1.35 nmol/L؛ F(1,27)=6.03، p=0.021، ηp²=0.18) را کاهش داد. اثر متقابل تمرین × وزن برای هیچ‌کدام معنادار نبود. در این نمونه کوچک، تمرین با پاسخ بزاقی کمتر لاکتات و کورتیزول به یک آزمون استاندارد همراه بود و شواهدی از تفاوت اثر تمرین بین نوجوانان چاق و طبیعی دیده نشد. این یافته‌ها مقدماتی هستند و درباره مکانیسم یا بهبود بالینی نتیجه‌ای نمی‌دهند.
کلیدواژه ها
کورتیزول بزاقی، لاکتات بزاقی، تمرین هوازی، چاقی، نوجوانان، دانش‌آموزان پسر
وضعیت: پذیرفته شده برای ارسال فایل های ارائه پوستر